Dare to Dream!!

เรื่องเฉลยนั่นเก็บไว้ก่อน... ตอนนี้กะลังอึ้งเพราะเจอะเข้ากับฟิคที่ตัวเองแต่งเมื่อชาติก่อนปี 2004 แถมเป็นฟิคที่ไม่เสร็จอีกต่างหาก 555555 ยังไงก็เอามาลงดีกว่า เพราะไหนๆ ก็ไม่ได้อัพหมวด category นานแล้ว

Title : Untitled (formerly known as "Conan VS Kid")

Author : Europa A.K.A Joice (Joice1st)

Fandom : Detective Conan / Magic Kaito

ยามบ่ายในวันนี้ ไม่ได้แตกต่างไปจากทุกๆ วันของชีวิตเด็กนักเรียนประถม 'โคนัน' เด็กชายในชุดเสื้อนอกสีน้ำเงินผูกโบหูกระต่ายสีแดงที่คอเสื้อ แท้จริงแล้วเขาคือ คุโด้ ชินอิจิ นักสืบมัธยมปลายผู้มีชื่อเสียง แต่กลับถูกยาประหลาดของกลุ่มชายชุดดำทำให้กลายเป็นเด็ก ทว่าหากความจริงนี้ถูกเปิดเผย เจ้ากลุ่มวายร้ายนั่น ต้องกลับมาเอาชีวิตเขาแน่

สิ่งที่เขากลัวไม่ใช่เรื่องที่พวกนั้นจะกลับมา แต่หากเป็นเรื่องของ..รัน สาวมัธยมนักยูโดประจำจังหวัด ผู้เป็นเพื่อนสมัยเด็ก

เขากลัว..

กลัวว่าเธอจะรู้ความจริง

กลัวว่าเธอจะถูกทำร้าย

กลัวว่าเธอจะเกลียด

แต่จะทำอย่างไรได้? ในสภาพของเด็กที่อยู่ในการดูแลของเธอแล้ว เขาจะทำอะไรได้บ้างนอกจากปกป้องเธออยู่เงียบๆ และสืบเรื่องของกลุ่มชายชุดดำอย่างไร้ความหวัง ปริศนาเรื่องของยาเองก็ยังไม่กระจ่าง ไฮบาระ หรือเชอร์รี่ ก็ยังไม่เชื่อใจเขาและดอกเตอร์อากาสะ แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรเล่า!

ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว นักสืบมัธยมปลายในร่างเด็กถอนหายใจยาว เขารู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยอย่างบอกไม่ถูก

"โคนัน~ มานั่งอยู่คนเดียวตรงนี้ทำไม" เสียงใสของรันเปล่งขึ้น

เด็กชายเงยหน้ามองหญิงสาวแล้วกล่าวตอบ "รอพี่รันไง คุณลุงบอกว่าจะพาไปกินข้าวหน้าเนื้อแพงๆตอนพี่กลับมา"

"อ๊ะ แปลกจัง ทุกทีไม่เห็นจะบอกเลยว่าต้องเอาแบบแพงๆ สงสัยต้องมีเรื่องอะไรแน่เลย"

"ผมก็ว่างั้นล่ะ"

{ปกติลุงนักสืบไม่คิดจะพาไปเลี้ยงของดีๆนี่นา มีแต่ก๊งเหล้ากะบุหรี่กะเพื่อนฝูง ลืมลูกประจำ} โคนันคิด

"หรือว่าจะไปทำอะไรผิด...."

"รันนนนนน" ไม่ทันที่รันจะพูดจบประโยค เสียงทุ้มของโมริ โคโกโร่ก็ตะโกนเรียกตัดประโยคของรันเสียก่อน

"ไม่มองพ่อดีๆเลยนา พ่ออุตส่าห์จะพาไปร้านดีๆ" ลุงหนวดเดินเข้ามาจับไหล่ของรัน พร้อมกับบีบที่ไหล่เล็กน้อยเป็นเชิงทำโทษที่นินทาเขาให้เด็กฟัง

"แหม~ คุณพ่อนี่ ก็มันแปลกนี่คะ" รันหัวเราะ แต่ก็ผงกหัวเป็นการขอโทษผู้เป็นพ่อ

"เจ้าของร้านที่จะไปเป็นเพื่อนเก่าพ่อเอง เอ้า! รีบไปกันเถอะ เจ้าหนูก็อย่าเถรไถลล่ะ ตามมาเลย"

และแล้วทั้งสามคนต่างก็พากันขึ้นรถโดยไม่รู้ว่าเรื่องราวที่รอพวกเขาอยู่ไม่ได้มีแค่ข้าวหน้าเนื้อชามโต กับเพื่อนเก่าของโมริ...

"แถวนี้ไม่คุ้นเลยนา" รันเริ่มทักท้วงพ่อ เพราะกลัวว่าจะหลงทาง พวกเขาใช้เวลาเดินทางมามากกว่า30นาทีแล้ว

"ลูกไม่คุ้นแต่พ่อคุ้นน่า" โคโกโร่พูดไปยิ้มไป สายต่อของเขาอ่อนโยนเป็นพิเศษจนโคนันสังเกตเห็น

{สายตาลุงต่างจากเดิม เพราะอะไรกันนะ แต่ช่างเถอะ คงมีได้กินฟรีเพราะเจ้าของเป็นเพื่อนเก่าแน่ๆ} โคนันคิด

"นี่เจ้าหนู ถึงจะตัวเล็กแต่ก็ต้องกินเยอะๆนะ เอาให้คุ้ม" ลุงนักสืบหัวเราะไปด้วย

"หนูว่าพวกเราออกมาไกลแล้วนะ ยังไม่ถึงอีกเหรอคะ แถวนี้ก็ไม่คุ้นด้วย" หญิงสาวยังคงท้วงที่พวกเขาออกมาไกลเกินกว่าปกติเวลาไปหาอาหารเย็นนอกบ้านทาน

"รัน..ที่นั้นอร่อยนะ ต้องอดใจรอหน่อย"

"..ค่ะ" รันตัดสินใจหยุดบ่น เพราะคงมีสิ่งที่ผู้เป็นพ่อต้องการมากกว่าข้าวหน้าเนื้อที่นั่น ซึ่งอาจจะเป็นมิตรภาพของคน2คน

รถแล่นต่อไปอีกราว 10 นาที และแล้วพวกเขาก็เจอร้านขนาดหนึ่งห้องแถวตั้งอยู่ห่างจากริมขอบถนนราว 9-10 เมตร ที่ลึกเข้ามาพอสมควร เพราะว่าเป็นจุดที่ใช้สำหรับจอดรถ

โคโกโร่เลือกจอดรถเข้าในจุดที่อยู่ใกล้กับประตูทางเข้ามากที่สุดซึ่งอยู่ตรงกลาง แม้ว่าจะมีรถจอดเรียงกันอยู่ก่อนทางด้านซ้าย 3 คันในลานจอดรถที่สามารถรองรับรถขนาดมาตรฐานได้ทั้งหมดถึง 9 คันก็ตาม

เมื่อจอดเสร็จทั้งสามก็ลงจากรถ โคนันและรันมองดูร้านอย่างพินิจพิจารณา ร้านนี้ดูไม่ต่างจากร้านข้าวร้านอื่นๆ ซ้ำยังดูธรรมดาเรียบง่ายไม่หรูหรา แต่ที่ผูกใจโคโกโร่ไว้ได้ก็คงเรื่องที่เป็นเพื่อนของโมริ

{ดูจากร้านแล้ว มันจะขายแพงได้ไงล่ะเนี่ย ร้านก็ดูธรรมดา แถมห่างไกลจากย่านผู้คน ที่จอดก็ไม่ได้ใหญ่ ถึงจะมีรถจอดอยู่ก่อนรถเราก็เถอะ แต่ก็ไม่ได้การันตีเลยว่าจะอร่อยหรือพิเศษกว่าที่อื่น} เด็กชายคิด แต่กระนั้นเขาก็ยังสนใจที่จะกินข้าวหน้าเนื้อที่ลุงอวดว่าแพงอยู่ดี

ทั้งสามย่างก้าวเข้าร้านเงียบๆ ลุงที่ปกติเป็นคนโผงผางก็ยังพลอยเงียบและเยือกเย็นขึ้น แต่ในดวงตายังแฝวความอ่อนโยนไว้อยู่

"ยินดีต้อนรับค่ะ" พนักงานต้อนรับในชุดยูกาตะกล่าวคำเชิญ

โคนันและรันตื่นเต้นขึ้นเล็กน้อยเพราะภายในร้านตกแต่งสไตล์ญี่ปุ่นอย่างสวยงามและหรูหรา ผิดกับความธรรมดาที่ด้านนอก

"ผมนัดคุณโมริไว้ครับ" โคโกโร่กล่าวกับพนักงานหญิงที่เป็นผู้ต้อนรับ

คราวนี้เด็กและหญิงสาวถึงกับตกใจมากจริงๆ เพราะโมริ คือนามสกุลของรันและโคโกโร่นี่นา แล้วนี่เขามีนัดกับคนที่นามสกุลเดียวกันไว้ที่นี่ด้วยหรือ?

"อ๋อ นัดท่านผู้จัดการไว้นี่เอง ท่านรออยู่ที่ห้องรับรองพิเศษด้านในแล้วค่ะ" พนักงานยิ้มอย่างไมตรี แล้วนำทางอย่างสุภาพ

ห้องที่พวกเขาเข้า หรือห้องรับรองพิเศษดังที่พนักงานต้อนรับกล่าวอยู่ด้านในสุดของร้าน

"รัน พ่ออยากให้ลูกเจอกับคนๆนี้นะ" เขาพูดอย่างนุ่มนวล

ใจของรันเต้นแรงและไม่เป็นส่ำ ตัวโคนันเองก็รู้สึกใจเต้นแรงไม่แพ้กัน

คนที่พวกเขาจะเจอเป็นใครกันแน่นะ?

และแล้วประตูแบบญี่ปุ่นก็ถูกเลื่อนออก เผยให้เห็นหญิงในชุดทำครัวที่กำลังทำความสะอาดห้องรับรองพิเศษรู้สึกตกใจที่มีคนเข้ามาในขณะที่เธอทำงาน

"ขอโทษค่ะ ดิฉันกำลังทำความสะอาดอยู่"

หญิงที่ทำหน้าที่ต้อนรับก็รู้สึกตกใจเช่นกัน แต่ก็ไม่ลืมหน้าที่

"ขอโทษค่ะที่ไม่ได้เรียกก่อนเข้า ดิฉันพาแขกของท่านผู้จัดการมาน่ะค่ะ" เธอพูดพร้อมกับหันไปทางนักสืบ สาวมัธยมปลาย และเด็กประถม

"อ๋อ ท่านผู้จัดการออกไปที่ห้องพิเศษ3แทนน่ะค่ะ เห็นบอกว่าห้องนี้เลอะเทอะไป"

{เลอะเทอะเหรอ? ดูๆแล้วก็สะอาดดีนี่นา ฝุ่นก็ไม่มีให้เห็น} ทั้งรันและโคนันต่างคิดตรงกัน

แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงของหญิงคนหนึ่งร้องกรี๊ด ด้วยความแตกตื่น หลายๆคนวิ่งไปยังต้นเสียงพร้อมๆกัน ก็พบกับหญิงซึ่งมีอายุราว35-4ปีในชุดกิโมโนสีครีมฟุบขวางประตูห้องๆหนึ่งอยู่ ..ทว่าเสียงที่ร้องกรี๊ดไม่ใช่เธอ แต่เป็นหนึ่งในแม่ครัวของที่นี่ที่ร้องออกมา

นักสืบหนวดตะโกนร้อง "อายะ!" เขารุดเข้าไปกอดพยุงเธอ

โคนันเข้าไปใกล้เช่นกัน แต่แค่เข้าไปแตะข้อมือของหญิงที่นักสืบร้องเรียกชื่อเท่านั้น

{ชีพจรยังเต้นอยู่} เขาโล่งอก พลางนึกว่าแค่มาร้านของเพื่อนเก่าลุง จะเป็นเรื่องถึงฆาตกรรมเชียวหรือ?

ในขณะเดียวกัน รันรู้สึกไม่มั่นคง เพราะตรงหน้าของเธอ คือพ่อของเธอที่กำลังกอดหญิงคนหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่แม่ของเธอเอง!

หลังจากความแตกตื่นซึ่งเรียกคนมาเนืองแน่นหน้าห้องที่หญิงผู้หนึ่งที่ล้มฟุบ ผู้คนก็แยกย้ายกันออกไปเมื่อเธอเริ่มรู้สึกตัวได้สติกลับคืนมา

"ท่านผู้จัดการเป็นยังไงบ้างคะ เดี๋ยวดิฉันจะไปเอาผ้าเย็นมาให้ค่ะ" พนักงานคนหนึ่งพูดพร้อมกับเดินออกไป

โมริ โคโกโร่แสดงความเป็นห่วงเป็นใยอย่างลึกซึ้ง เขาเริ่มพูด "อายะ เป็นยังไงบ้าง นี่ฉันเองนะ โคโกโร่"

หญิงที่อยู่ในอ้อมกอด เงยหน้าขึ้นมองชายผู้ซึ่งกำลังสวมกอดตน "พี่.." เธอค่อยๆยกตัวขึ้นให้อยู่ในท่านั่ง

{เอ๋? เรียกพี่ งั้นก็ไม่ใช่หนึ่งในแฟนใหม่พ่อน่ะสิ เฮ้อ! ค่อยยังชั่ว} รันหายห่วงไปเปราะหนึ่ง

"ไปทำอะไรเข้าทำไมถึงได้ล้มฟุบลง" เขาถามด้วยความเป็นห่วง

"เมื่อกี้รู้สึกโหวงๆในหัว อยู่ดีๆภาพก็พร่าเลือน" เธอตอบแต่เรื่องสิ่งที่เธอรู้สึก ทว่าไม่ได้กล่าวถึงสาเหตุ คล้ายๆกับว่าพยายามปิดบัง

"เฮ้อ~ จริงๆเลยนะ เอ้า! นี่ลูกสาวฉัน รัน ส่วนเจ้าหนูน่ะเด็กคนเขาฝากเลี้ยงชื่อโคนัน" เขาเริ่มหัวเราะ "รัน โคนัน นี่เพื่อนเก่าของฉันเอง แล้วก็ยังเป็นญาติห่างๆด้วยนะ" เขาแนะนำเพื่อนหญิง "นอกจากนี้ก็ยังเป็นเจ้าของที่นี่ด้วย"

"หนูรันเองเหรอ น้าเคยเจอหนูตอนยังเป็นทารกล่ะ" เธอพูด พร้อมกับพยุงตัวขึ้นด้วยความช่วยเหลือของญาติชาย "น้าชื่อ โมริ อายะ และเป็นญาติกับพ่อหนู ถึงได้นามสกุลเดียวกับหนูไง ส่วนพ่อตัวเล็กนี่ น้าพึ่งเคยเจอ ชื่อโคนันเหรอ"

"คร้าบ~"

เธอยิ้มรับแล้วหันไปหาพนักงานที่ยังคงเป็นห่วงอาการ "ช่วยบอกพวกพนักงานด้วยว่าไม่ต้องเอาเครื่องมือพยาบาลมาแล้ว และเสิร์ฟข้าวหน้าเนื้อสูตรพิเศษ 4 ที่ พร้อมน้ำซุบด้วยนะ"

เหล่าพนักงานซึ่งเป็นห่วงผู้จัดการใจชื้นขึ้นเมื่อได้รับคำสั่ง เพราะแสดงว่าอาการของหล่อนดีขึ้นแล้ว

ห้องที่พวกเขาจะกินข้าวก็คือห้องที่อายะล้มฟุบอยู่ขวางทางประตูนั่นเอง ซึ่งพวกรันเองก็พยายามระวังไม่ให้หลุดสนทนาในเรื่องนั้น แต่ก็ยังคงสงสัยอยู่ดีว่าทำไมเธอถึงได้ล้มลงตรงนั้น

"น้าทำร้านข้าวหน้าเนื้อมาได้ไม่กี่ปีเอง อาจจะไม่ถูกปากก็ได้นะ" หล่อนยิ้มอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มที่หล่อนมีคล้ายกับนักสืบโมริเวลายิ้มไม่มีผิด ซึ่งดูแล้วไม่น่าประหลาดที่ทั้งคู่มีความสัมพันธ์กันทางสายเลือดแม้ว่าจะเป็นญาติห่างๆ

****************************

ในขณะที่พวกโมริกำลังทำความรู้จักพูดคุยกับโมริ อายะญาติห่างๆผู้เป็นเจ้าของร้านข้าวหน้าเนื้อ ที่ที่อยู่อีกด้านหนึ่งของเมืองก็มีเหตุการณ์เกิดขึ้นไปพร้อมๆกันด้วย

"ไคโตะๆ นี่เย็นแล้วน๊า ยังไม่กลับบ้านเหรอ" อาโอโกะสาวผมยาวถามไคโตะ เพื่อนนักมายากล

"เดี๋ยวค่อยกลับก็ได้ บ้านไม่หนีไปไหนหรอก" เขาตอบพร้อมกับขำ

"แน่ะ ตอบแบบนี้อีกแล้ว" หญิงสาวชักเบื่อถามคำถามนี้ "ว่าแต่เมื่อวานขั้นโทรไปหาตอนดึกๆ ทำไมไม่รับล่ะ อย่าบอกนะว่าเป็นเด็กดีนอนแต่หัวค่ำ"

"กระผมเด็กอนามัยนะคร้าบ~" คุโรบะ ไคโตะล้อเลียนเฮฮากลบเกลื่อน สาเหตุที่เขาไม่ได้รับก็เพราะเขาไม่ได้อยู่น่ะสิ แต่ถ้าบอกไปแบบนั้นคงได้เรื่องใหญ่แน่ เพราะพวกฮาคุบะ และพ่อของอาโอโกะต่างก็เพ่งเล็งอยู่ว่าเขาคือตัวตนที่แท้จริงของจอมโจรคิด

"เฮ้อ! ไม่เท่ห์เอาเสียเลย ฮาคุบะยังจะดีกว่าอีก" เธอบ่น

"นี่ๆ! เจ้าหนุ่มนั่นมันดีกว่าฉันตรงไหนฮึ!"

"ก็ดูน่าเชื่อถือกว่าแล้วก็เท่ห์กว่าไง ดีกว่านายตั้งหลายเท่า"

"โธ่ๆ อาโอโกะอย่าเอาภายนอกมาพูด มันต้องดูถึงจิตใจสิจ๊ะ" มือเท้าเขาอยู่ไม่สุข เท้าข้างหนึ่งเขี่ยและยกกระโปรงของอาโอโกะขึ้นสูงจนเห็นกางเกงใน "อ้าว สีเหลืองเหรอวันนี้"

"จิตใจกะผีสิ!! อีตาลามก!!!!!!" เธอตะโกนเสียงดัง จากนั้นก็รีบมองซ้ายขวาหาอุปกรณ์ดีๆอย่างไม้กวาดพื้นของคนกวาดขยะขึ้นมาเป็นอาวุธตามลงโทษผีทะเลลามกซึ่งวิ่งหนีออกไปไกลแล้ว...

End...(?)

EDIT

**** โผล่มา อุ๊ฟ~edit!!รันเป็นนักคาราเต้รือ???? แต่ว่าที่พิมพ์ไปเมื่อชาติก่อนนั้นมัน... เอิ๊ก~ ปล่อยไว้งี้น่ะล่ะ 55555 ฮาดี ไว้ตอนแก้ไข+พิมพ์ให้จบเรื่อง ค่อยมาแก้ในส่วนรายละเอียดของเนื้อเรื่องล่ะกันจ้า ****

เนื่องจากแต่งเอาไว้เท่านี้ก็ลงไว้เท่านี้พอ ไว้สักวันอาจจะมาแก้หรือไม่ก็แต่งต่อถ้าเกิดมีไฟ เพราะตอนนี้ไม่มีเลย 55555555 งานยุ่งมากมายจริงๆ

ปล. อ่านไปอ่านมาแล้วงง ว่านี่เราแต่งเองพิมพ์เองจริงๆรึนี่?... จำพล็อตไม่ค่อยได้ แต่ก็รู้สึกเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้ลางๆ เหอๆ