Prince of Tennis fan-blog!

Fanfic Title : New Feeling

Rate : PG

"ทำไมซากุระจังถึงต้องสนใจแต่เจ้าซาสึเกะนั่นนะ!" นารุโตะบ่นอย่างท้อใจพลางเดินไปยังทุ่งหญ้าที่อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านของเขา

ถึงแม้เขาจะมั่นใจในความรักที่เขามีให้ซากุระอย่างจริงจัง แต่ดูเหมือนว่ามันก็ยังไม่พอที่จะชนะใจของเธอที่มีต่อซาสึเกะมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา..

"รึว่า..เราควรจะยอมแพ้เสียที..."

เขาทอดตัวลงนอนกับพื้นหญ้าที่นุ่มราวกับปุยนุ่น ปล่อยกายปล่อยใจไปกับสายลมที่พัดผ่านร่างกายไปอย่างช้าๆ ความเหนื่อยหน่ายหัวใจกำลังกัดกินตัวเขา... ถึงแม้จะรู้ดีว่าถ้าปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป ตัวของเขาก็อาจจะเหลือเป็นเพียงร่างที่บรรจุความว่างเปล่าไว้เต็มเปี่ยม

สายตาของเขาจับจ้องไปที่กลุ่มเมฆที่ลอยตามทางที่ลมพัดไปอย่างเอื่อยๆ แล้วเขาก็ค่อยๆ หลับตาลงอย่างช้าๆ

...แม้ดวงตาของซากุระจะไม่เคยที่จะเหลียวมามองคนอย่างเขา เขาก็ยังคงรักเธอ..รักมากจนสามารถที่จะยกชีวิตนี้ให้..ขอเพียงแต่เธอเอ่ยถึงความต้องการ แม้ให้ไปตายเขาก็ยินดี ขอเพียงเธอได้หันมามองเขาตรงๆ และรู้สึกถึงความรู้สึกที่เอ่อล้นอย่างท่วมท้นของเขา

ชีวิตในวันๆหนึ่งของเขาอาจจะดูไร้สาระ และไม่มีความหมาย วันเวลาหมดไปกับการเล่นสนุก..แต่จริงๆแล้วทั้งหมดก็เกิดจากความพยายามที่จะให้ทุกๆคนหันมามองตัวเขาบ้าง โดยเฉพาะเธอ...

ยามที่รู้สึกเศร้า..เขาอยากจะร้องไห้ออกมาดังๆด้วยความศร้าโศก แต่หลายๆครั้ง..มันทำไม่ได้ เพื่อเป็นนินจาที่แข็งแกร่ง เขาต้องพยายามฝึกจิตใจให้มุ่งมั่นยิ่งขึ้น แต่ในเวลานี้...

นอกจากซากุระแล้ว เขายังคิดถึงคนอีกคนหนึ่ง..ผู้ซึ่งมีใจรักมั่นไม่แพ้กับเขา แต่ความรักของเขาผู้นี้อาจจะเป็นรักที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะสูญเสีย...

"ฮาคุ...." ริมฝีปากของเขาเผยชื่อของบุคคลนั้นออกมา

นินจาผู้ขาวสะอาดบริสุทธิ์ทั้งร่างกาย และจิตใจ..ตอนนี้เขาจะอยู่ในที่แห่งใดกัน เขาจะได้อยู่กับคนที่เขารักที่โลกหน้าหรือไม่..แม้แต่นารุโตะหรือใครๆ ก็ไม่อาจจะรู้ได้

ถ้าหากฮาคุได้อยู่อย่างมีความสุขก็คงจะดี..อย่าให้เขาต้องเสียน้ำตาเพราะความเศร้าอีกต่อไปเลย และขอให้เขาได้อยู่อย่างสงบที่สุดภายใต้ท้องฟ้าที่มีหิมะสีขาวตกอยู่อย่างอ่อนโยนเพื่อปลอบประโลมจิตใจที่บอบช้ำนั้นเสีย...

ภายในห้วงความคิดอันไม่มีที่สิ้นสุดของนารุโตะมีแต่ความเศร้า และสับสนปนเปกันอยู่ ทุกครั้งที่คิดถึงผู้ที่จากไป เขาก็อดคิดถึงเรื่องความรักไม่ได้ และทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องของซากุระ..เขาก็อดคิดถึงความเศร้าไม่ได้อีกเช่นกัน ..มันอาจจะดูสับสนว่าทำไมเขาถึงได้มีความคิดที่แตกต่างจากบุคคลทั่วไป แต่อย่างน้อยเขาก็พอจะเข้าใจตัวเองอยู่บ้าง

เพราะความตั้งใจ และความรักที่มีให้ซากุระอย่างมากมายนี้เองก็ที่ก่อให้เกิดความเศร้าใจจิตใจเมื่อนึกถึงท่าทีที่เธอแสดงตอบต่อเขา แต่ถ้าเป็นความคิดถึงต่อผู้ที่จากไปเพราะความตายเป็นเครื่องกำหนด เขากลับนึกออกแต่สิ่งดีๆ และความรักที่ถูกแบ่งปันให้แก่กัน..

หากกล่าวความรู้สึกทั้งหมดออกมาเป็นคำพูด ใครๆอาจจะบอกว่าเขาพูดเกินความเป็นจริง และพยายามพูดให้ตัวเองดูเป็นคนดีน่านับถือยกย่อง แต่กระนั้นเขาก็รู้ว่าความรู้สึกนี้จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงไปตลอด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามที..

ครั้นเมื่อเขาเหม่อมองฟ้าอีกครั้ง ภาพต่างๆก็เบลอไปด้วยน้ำใสๆ ที่เอ่อขึ้นจากบ่อน้ำตา.. ยิ่งคิดก็ยิ่งหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้...ซ้ำยังแต่จะสร้างคำถามให้กับตัวเองยิ่งขึ้น

ใจที่เลื่อนลอยของเขาพลันกลับรวมกันอีกครั้งเมื่อได้ยินเหยียบหญ้าที่อยู่ไม่ไกลจากตัวของเขานัก

ด้วยสัญชาติญาณของนินจา..เขาคว้าเอาดาวกระจายขึ้นมาในทันทีพร้อมกับมองไปรอบตัวเพื่อหาผู้ที่มากับเสียงพริ้วไหวของทุ่งหญ้า

"เอ่อ..นารุโตะคุง....." เสียงที่คุ้นหูเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลังของเขา

เด็กสาวตระกูลฮิวงะ..ผู้มีใจรักอันบริสุทธิ์อยู่ข้างหลังเขาเสมอ แต่คงเป็นความอับโชคที่ทั้งสองยังไม่สามารถสื่อความรู้สึกอันเป็นหนึ่งเดียวให้กัน และกันได้.. บางทีมันอาจจะยังไม่ถึงเวลา.....

"ฮินาตะเองรึ นึกว่าใครเสียอีก.." เมื่อได้เห็นว่าบุคคลที่ปรากฎตัวขึ้นเป็นคนฝ่ายเดียวกัน ท่าทีของเขาก็เปลี่ยนไป และเก็บอาวุธลงในกระเป๋าพิเศษที่ขากางเกง

"...." เด็กสาวมีท่าทีขวยเขิน

"รู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่.." นารุโตะถาม "แม้แต่อาจารย์อิรุกะก็ไม่มีทางรู้หรอกว่าฉันอยู่ที่ไหน..แล้วทำไมเธอถึงได้.." ถึงแม้จะถามคำถาม แต่ใจจริงเขาก็ไม่ได้จริงจังกับคำตอบที่จะได้รับ เพราะว่าก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่นินจาจะมีโอกาสเจอกันในสถานที่ต่างๆ

"ก็แค่...รู้" ฮินาตะตอบสั้นๆ..ความจริงเธอแอบมองนารุโตะอยู่ได้พักหนึ่งแล้ว ในตอนแรกไม่คิดที่จะแสดงตัวออกมา แต่ว่าเมื่อเห็นคนที่เธอรักมีท่าทีโศกเศร้าจึงตัดสินใจที่จะเผยตัว..อย่างน้อยก็อยากจะช่วยให้อารมณ์ของเขาดีขึ้นสักเล็กน้อย...

"แล้วมาหาฉันทำไม"

"อยาก..พบ.. เท่านั้นเองจ้ะ คงจะไม่เป็นการรบกวนใช่ไหม" เธอตอบ..แม้ใจจริงจะยังไม่กล้ากล่าวถึงเหตุผลที่แท้จริง แต่ความรู้สึกอยากจะพบเขานั้นเป็นเรื่องจริงเสมอ

"ไม่หรอก นี่ก็เริ่มจะเย็นแล้ว พวกเรากลับไปที่หมู่บ้านกันเถอะ" นารุโตะเดินนำไปก่อน

"จ้ะ.." ฮินาตะตอบพร้อมกับค่อยๆเดินตามหลังไปอย่างเงียบๆ..ตามเขา..เหมือนดังที่เคยทำมาตลอดตั้งแต่เด็ก

"ถ้ามีอะไรอยากจะพูดก็พูดได้เลยนะ ไม่ต้องอ้ำอึ้งเกรงใจกันหรอก มันดีกว่าเก็บเอาไว้คนเดียวเยอะ ถ้าเราได้แบ่งปันความรู้สึกกันบ้าง" เขาพูดทั้งๆที่ยังคงเดินนำหน้าเด็กสาวอยู่..จึงไม่รู้ว่าใบหน้าของเด็กสาวเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ

บ่อยครั้งที่ตัวของเด็กหนุ่มไม่เข้าใจว่าทำไมเวลาที่อยู่กับฮินาตะ เขาถึงมีความรู้สึกที่พิเศษเกิดขึ้นในใจ แต่มันจะเป็นอะไรนั้น ..คงมีแต่เวลาที่จะบอกได้

ฮินาตะก้มหน้าลงเล็กน้อยทำให้ผมบางส่วนปรกหน้าไว้

"ชั้น..อยากจะขอบคุณทุกๆอย่างที่นารุโตะได้มอบให้กับชั้นมาตลอด"

นารุโตะหันหน้ามาหาเธอ และยิ้มเล็กๆ "ฉันก็เหมือนกัน"

คำพูดเมื่อครู่ทำให้เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองตาเด็กหนุ่มอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก.. "หมายความว่ายังไงเหรอ..นารุโตะคุง"

"ก็อย่างที่พูด..แล้วก็.... เรื่องที่เคยบอกว่าคนอย่างเธอนี่ฉันก็ชอบน่ะ...มันไม่ใช่เรื่องโกหก.. แน่นอน" เขาตอบ และยิ้มกว้างให้เด็กสาวที่รู้สึกอึ้งไปกับคำพูดของเขา

ฮินาตะรู้สึกร้อนผ่าวและใจเต้น ริมฝีปากขยับมุมเกิดยิ้มน้อยๆ

"เอ้า! เราไปกันเถอะ หายไป 2 คนแบบนี้เดี๋ยวจะโดนนินทาเอา" นารุโตะพูดด้วยเสียงร่าเริงแจ่มใสพร้อมกับจับมือของฮินาตะแล้ววิ่งเข้าหมู่บ้านไปด้วยกัน

ในตอนแรกเด็กหนุ่มรู้สึกทุกข์และเศร้าจนแทบทนไม่ไหว แต่เมื่อได้พบฮินาตะ ความรู้สึกอันเป็นทุกข์เหล่านั้นก็ค่อยมลายหายไปเพราะมีเธออยู่เคียงข้าง..

สำหรับเด็กสาวแล้ว แม้ว่าตอนนี้นารุโตะจะยังคงรักซากุระอยู่ แต่เธอก็รู้ว่าที่ว่างบางส่วนในหัวใจของเขามีเธออยู่..โดยไม่ว่าจะเป็นในฐานะอะไร...เธอก็ดีใจ และรักที่จะอยู่อย่างนี้ตลอดไป...

ขอเพียงได้จับมืออันอบอุ่นนี้ให้แน่นอีกนิด..ใจของเราสองก็จะใกล้ชิดกันอีกนิด...แน่นอน.....

End of New Feeling

ห้ามลอกหรือเอาไปเผยแพร่ที่ไหนโดยไม่บอกเรานะ-*- ไม่งั้นโกรธจริงๆด้วย!